یکی بود یکی نبود . غیر از خدای مهربون هیشکی نبود . روزی روزگاری توی سرزمین ایرون لابه لای شهر ها و جاده ها و جنگلا دره ای بود به اسم نفت آباد . نفت آباد نه شهر بود نه روستا ! یه چیزی برای خودش ! نفت آباد هیچ وقت روی هیچ نقشه ای نبود . کسی نمی دونست شماله ؟ جنوبه ؟ شرقه ؟ غربه ؟ نه ! کسی نمی دونست اما خیلیا معتقد بودن حتما تو خوزستانه . چون شنیده ها می گفتن نفت آبادیا نفت می کارن توی زمین و بعد نفت هم درو می کنن از توی زمین . خولاصه نفت آبادیا آدمای عجیبی بودن اما موضوع قصه ی ما نفت آبادیا نیستن بلکه دختریه به اسم آرمتی که روزی توی این دره زندگی می کرد . یه نفت آبادیه اصیل ! همونقدر خل ! همونقدر زشت ! همونقدر اجق وجق ! خولاصه این آرمتی قصه ی ما داشت زندگیشو می کرد که یهو دیدحوصله اش سر رفته و  هیجده سالش شده و هنوز بیکار داره می گرده و این برای نفت آبادیا یعنی لکه ی ننگ ! این شد که خوند و خوند و خوند تا دانشگاه در بیاد ! یعنی خره رو زد ترکوند و بعد کنکور داد ! نتیجه ها که اومدن آرمتی زاغارت ما دید بله ! یونی در اومده ! چه رشته ای ؟ کشاورزی ! یعنی رشته ی آبا و اجدادیش ! کجا ؟ الله اعلم ! فقط می دونست اسمش رامینه !دو روزه بعد دوره ی یونی رفتن آرمتی آغاز شد ! آرمتی که توی خونه ( اورمتی ـ با فتحه روی میم ) صداش می زدن اول از همه تا پاش رسید یونی اون واو و فتحه ی بی کلاس اسمش رو برداشت و اونو تبدیل کرد به آرمتی با کسره روی میم! وقتی داشت می یومد یونی یه روز مامانش کنارش کشید و گفت اورمتی تو دومین ننگ رامینی ما هستی و پرده از رازی بزرگ برداشت ! گویا قبل از آرمتی پسری از این دیار راهی رامین شده بود در سالی پیش از این و از آن پس هیچ کس از خانواده ی اون پسر عاقبت به خیر نشده بود ! مامان آرمتی به آرمتی گفت که براش هر روز نامه بنویسه و چون حق نداره اسم رامین رو توی نفت آباد ببره بهتره خاطره هاشو تو ی همون نامه ها دفن کنه !و چنین شد که آرمتی نامه پس از ۴ سال تدوین شد تا به ما رسید ....

سلام مادر جان

این اولین نامه ایست که من از رامین می نویسم . باید اینجا را ببینی چه جاده هایی ! چه شهری ! بگذار از اول بگویم ! وقتی از اهواز راه می یوفتی باید سی کیلومتر بری تا برسی به جایی که بهش می گن ملاثانی . ملاثانی یه شهره با یه عالمه مغازه ! یه عالمه رفاه . خیابونایی داره که تا حالا ندیدی . مغازه هایی که تا حالا خوابشونم ندیدی . مادر جون اینجا شهر عجیبیه با یه بازار روز مشت که همیشه از شدت تمیزی برق می زنه !من عاشق ساختمونای زیباشم . یکم منو یاد بالا شهر نفت آباد می ندازه ! خولاصه وقتی به ملاثانی رسیدی باید بازم بری و بری تا برسی به یه حصار سبز . این حصار سبز یه عالمه درخت توش داره یه عالمه یعنی چقدر ؟ من که می گم یعنی خیلی زیاد . اینجا یه دکتری هست که می گه این درختا شناسنامه دارن. مادر جان شناسنامه می دانی چیست ؟ مادر این درخت ها دانشگاه رامین هستند . دانشگاه رامین ! یعنی بچه ها بهش می گویند دانشگاه . حتی روی این طاق جلویش هم نوشته . اما من را که یاد باغ های دره مان می اندازد . مادر اینجا همه ی بچه ها صمیمی و پر جنب و جوشند . هیچ کس غمگین نیست ! هیچ کس تنها نیست . حس غم ؟ چه حرف ها ! اینجا ما همیشه جشن داریم و در جشن های یونی ما همیشه یک عده می رقصند !!! مادر حالا می فهمم چقدر جشن های نفت آباد درپیت بودند . چقدر الکی سعی می کردند پر بار جلوه کند ! مادر راستی برایم حتما بنویس رقص نفت آبادی ها چگونه است ! گویا اینجا لازمم می شود . مادر باید نامه را تمام کنم دفعه ی بعد که کاغذ گیرم آمد بیشتر برایت می نویسم . راستی مادر اینجا دانشگاه ما لب رود خانه است رودخانه ای با آبی زلااال !

خداحافظ                                                                                                  ساعت ۶:۳۰                                                                                                                   لب رودخونه

به خبری که هم اینک به دست ما رسید گوش فرمایید !

* امشب جشنی از طرف انجمن اسلامی بوده و یکی از بچه ها اس ام اس داده ( جات خالی خوش گذشت ! ) این یعنی که بالاخره یه جشن درست و حسابی گرفته شده در یونی ما گویا !

هی خواهر ! ( یا برادر ! ) دنیا عجیب شده به کنار ! یونی ما هم عجیب شده ! اصلا استادای یونی ما عجیبن که غم نداره ! خدا بگم چی کار کنه باعث و بانی هر کی رو که بچه هامون رو عجیب کرده ! امروز صد دفعه من و دوستام گفتیم ( بچه ها امروز چشونه ؟ ) بعد باز تاکید کردیم ( بچه ها امروز چشونه ؟ ) . هویجور که راه می رفتی تو محوطه چه حالت هایی که می دیدی ! ........ ( بقیه ی متن به دلیل عبور و مرور اردو های تفریحی گردشی پژوهشی به یونی مان سانسور می شود ! )

امروز تو یونی دعای عرفه بود و اعلام کردن استادا حضور غیاب نمی کنن .بعد ما عین این .... رفتیم سر کلاس !  استاد بانمک ! خفن ! جذاب ! شوخ !!!! ما ابراز فضل نموده وخواستند در این مورد شوخی کنن !  اعلام کردن ( دعای چیه ؟ عرفه ؟ اگه کسی نخواد گریه کنه چی ؟ ) بعد هم وایستادن تا ما بخندیم !!!! براش دعا کنین بچه ها .طفلی نمی دونم کی به شوخی بهش گفته طناز خوبی هستی !! دعا کنین دعا!!!!

بالاخره رفتم تئاتر !

بله ! نمی دونم تا حالا کسی گفته هرروز خنده دار دیگه است یا نه ! اما خب من واقعا بهش معتقدم . همیشه هر قدر هم که ته قلبت غصه باشه می تونی به بهترین شکل بخندی و مسخرگی کنی و کم نیاری !!! صبح که از خواب پاشدم خواب مزخرفی که دیده بودم مثه یه پس زمینه ی بد توی ته مه های ذهنم جا خوش کرد و من فهمیدم که باید تا آخر شب تحملش کنم . پس اصلا به پشیزی هم حسابش نکردم و با دیدن ساعت که داشت خودشو می کشت نیشم رو تا بناگوش وا کردم ! ( خدا بیامرزدش یه زمانی یه نفسی داشتیم که اسمش یادم نیس اما هر وقت ما نیشمون باز بود به دست و پامونمی یفتاد که یکم جمعش کنیم ! ) صبحونه خوردم یا نه . یادم نیست فقط از اونجاش یادمه که چشم باز کردم دیدم تو اتوبوس یونی ام ( قابل توجه آدم دزدان محترم شهر من صبح ها استعداد دزدیده شدنم بالاست ! ) تو اتوبوس که نشستم یهو یادم افتاد که شب با چند تا از بچه ها قرار گذاشتم برم تئاتر ! و انقده ذوق کردم که هیچی از جزوه ی باز شده ی اقتصادم نمی فهمیدم ( جزوه ای که با همتی استوار جلوم گرفته بودم و یعنی داشتم می خوندم ! ) حالا این وسط ذوق زدگی ما یک دفعه صدایی بلند می گه ( بکش ! نه ! بکش ! خجالت نکش ! ) ما همه :         ! که چه خبره و این با کیه ! دیدیم راننده اتوبوسه که داره با یه سری حرکات نمایش و در حالی که یه چشمش به ماست و یه چشمش بیرونه داد می زنه ! ردیف کناریا دو سری شدن ! یه سریا بی خیال حفظ ظاهر سراشونو چسبوندن به شیشه که چه خبره و یه سری هم یعنی که ای بابا مهم نیست و ما اصلا تو این فضا نیستیم . ما هم که ردیف این وریا می شدیم باز دو دسته شدیم یه عده که گردن می کشیدن یه عده مثل من که خودخوری کردن و سوت زدن که  ... ! بعد رانندهه که پیاده شده بود اومده بالا و در حالی که ارشاد خونش بالا زده بود همهی مارو مجبور کرد نظرش رو در مورد اعتیاد . زن و فرزندی که گول خورده اند و جوان معتادی که وقتی آمریکا حمله کرد قرار است حمله کند گوش بدهیم ! ( این از سمینار صبح ما ! ) باور کنید تمام طول مسیر داشتم اقتصاد می خوندم ! نا مردین اگه فکر کنین تو عالم خودم در حال هپروت گردی بودم !

طهر نیست که خیلی اقتصاد خوندم سرم درد می کرد . اصلا هم به خاطر توی برق آفتاب تو محوطه راه رفتن نبود که ! گفتم می رم خونه و بعد از خونه به دوستام می پیوندم که بریم تئاتر !

راستش اول به ما گفتن تالار آفتاب می ریم و قید کردن اون تالاری که جاده ساحلیه ! بعد ما از خونه زدیم بیرون دیدیم ! ای بابا اون تالاری که جاده ساحلیه که تالار مهتابه ! و اونم خیلی از ما دوره منم مسیرشو بلد نیستم ! زنگ زدم دوستم ( الو این مهتابه یا آفتابه ؟ ) دوستم :( اینا می گن اگه شد می ریم آفتاب نشد می ریم مهتاب ! حالا تو بیا آفتاب ! ) من ( یعنی چی ! من تو این تاریکی پاشم بیام آفتاب شما نباشین ؟ من اصلا نمی یام !) دوستم : (پاشو بیا دیوونه )

من :(نه می دزدنم ! ) و چنین گشت که برگشتم خونه ! بعد دیدم نمی تونم با این روحیه ی خراب درس بخونم ! نه دستم به کاری می ره ! زنگ زدم ( الو بنی ! می خوام برم تئاتر !!! ) بنی (   )

من : ( می خوام برم تئاتر !! ) بنی : ( بابا این تئاتراش اصلا خوبم نیستن همچین ! ) من : ( نه !!! من تئاتر می خوام ! ) بنی : ( ) من : ( پاشو بیا شهرک . من نمی تونم تو خونه بشینم با این حالم ! ) بنی : ( وایسا اومدم )

دو ساعت بعد : من : ( بنی ! من تئاتر می خوام ) بنی ( یه باره دیگه اسم این تئاتر رو بیاری می کشمت ! )

سه ساعت و نیم بعد : من : ( درد دل )

بنی : ( انصراف بده بیا یونی ما )

 

می گم تو تقویم ولایت ما که روز دانشجو ۱۶ آذره ! تو تقویم ولایت شما چی ؟

می شه بپرسم جریان اینکه جشن روز دانشجو تو یونی ما امشبه چیه ؟

۱.برای اینکه اهوازیا نیان ؟

۲. برای نشون دادن متفاوت بودنمون؟

۳.تقویم رو اشتباهی دیدیم !

۴.چه فرقی می کنه ؟ مهم نفس عمله !

سوژه ها از راه می رسند .

  اول صبح یعنی ساعت بیست دقیقه مونده به هشت  . دارین خرامان خرامان مسیر اتوبوس تا خوابگاه رو طی می کنید و هی در دلتان نقل و نبات نثار خودتونو و برنامه ریزی و کلاسای هفت صبح می کنید . توی جاده ای که معمولا اون وقت صبح خلوته و فقط صدای جک جونور می یاد یکدفعه صدای موسیقی و مهربانانه ی چاووشی رو می شنوین که مثل همیشه یا یکی ولش کرده یا داره ولش می کنه یا توهم زده که طرف می خواد ولش کنه . اول فکر می کنین که توهم زدین . آخه اول صبحه . شما خوابتون می یاد  و از نظر هوش و حواسی داغونید . اما صدا اونقدر با جدیت می یاد و نزدیک می شه که نا خودآگاه برمی گردید و فکتون سه متر باز می شه . یک آقا پسر دانشجوی سر خوش روزگار گوشیش رو چسبونده در گوشش ( انگار که داره با موبایل حرف می زنه ) و خوشان خوشان و با دقت داره چاووشی گوش می ده .   

خدایا من از این گربه ها ی سلف متنفرم خودت منقرضشون کن !!! ( خانوما تو رو خدا بهشون غذا ندین موی گربه سبکه با باد جابه جا می شه . این غذا دادن ها نه نشونه ی مهربونیه نه دل پاک نه کلاس داره . اون خارجیا هم اگه واسه گربه هاشون این همه مایه می ذارن همه گربه هاشون واکسینه شده و شناسنامه دارن !)

الان ظهره . مسئله پیش آمده گروهی می باشد و از ذکر جزئیات معذوریم ! ولی خداییش ( ای خدا اینجا کجاست منو فرستدی واسه مجازات !! )

دیشب جلسه عمومی شورای صنفی بود . ما هم که ... ( مدیونید اگه به جای نقطه چین کلمه ای به غیر از کنجکاو رو تصور کنید ! ) بچه ها خوب بودن . مشتاق بودن واسه ی حل کردن مشکلات . امیدوارم سر خورده نشن !  اصلا فکر نکنید ما زود رفته بودیم هاااااااااااا ! اصلا فکر نکنید که ما جز اولین ها بودیم هااااااااا !

شما که می دونید من ساکت ! اصلا حرف نزدم !!!

 در آخر جلسه هم حسابی  از خجالت  غذاهای عالی سلف . خوابگاه های محشر . کامپیوتر های همیشه در صحنه . اینترنت با سرعت مافوق صوت . نور پردازی جذاب یونی . آمبولانس محبوب . اتوبوس های خیالی منظم .  در آمدیم !!! 

یعنی من چقدره واقعا طالب علمم . یعنی کلاس که کنسل می شه انقدره تو ذوقم می خوره ! یعنی اصلا به جاش می شینم درس می خونم ! یعنی اصلا مادری می گه دخترم این همه درس می خونی بلایی سرت نیاد . .. !

برای سلامتی مشتاقان علم جمیعا صلوات !

 

من خوابم ـ شما تصور کنید الان ساعت دوازده شب می باشد - من خوابم !صدای زنگ گوش خراش موبایل . ( آرمتی فردا کلاس ۸ استاد نمی یاد ) من :     .

من تازه از خواب به زور پا شدم ساعت ۷:۳۰ . کسی در من نهفته : ( آرمتی نکنه کلاس ۱۰ هم نیاد . همون استادی که ۲ هم باش داری ؟! ) من : ( الو فلانی ای که سکشن قبل از من داری ! اگه استاد نیومد یه خبر بده من از خونه بیرون نزنم ! )

 ۵ دقیقه بعد . من جلوی آینه  : ( آرمتی استاد نیومده داریم می ریم خوابگاه ! ) من : شیرجه تو رخت خواب !

* فقط حیف گزارش کاری که نوشتم .

جدا هر چی بیشتر می گذره به این نتیجه بیشتر می رسم که آدمها یه دو سه دسته ای هستند . یعنی اینکه یه دست نیستن . یعنی چند تان . یعنی یه عده عاقل می باشند که هیچ . نوش جانشان . یه عده سرخوشند که اینها هم دست خودشان نیست نمک خونشان بالاست که باز هم دست ننه شان درد نکند . یک عده ام که شامل من می شوند جزو جماعت ضایعی می باشند که سر امتحان میان ترم دیر می رسند و انگار که نیست هیچ وقت توی یونی علاف نیستند زورشان می رسد دو دقیقه زودتر تشریف بیارن و ....

بله دوستان اینجانب به علت بالا بودن قند خون و داشتن درجه ی استادی در شیرینکاری به امتحان میانترم درس تخصصی یمان دیر رسیدیم و بسی مشعوف گشتیم .

عجب آفتابی . واقعا عجب آفتابی ! یعنی من موندم جریان این پالتو و چتری که دستم گرفته بودم در چه بود . خب خدای عزیز و مهربان  برای ضایع کردن اینجانب راه های بسی جذاب تری هم بود . جدا خدای من نیاز بود مرا با یک دست پالتو و چتر ضایع کنی و بارانی را که مصرانه فرو می فرستادی یک باره قطع کنی ؟

چرا من برد ها را نمی خوانم ؟

من موندم این چه حکمتیه که بردای یونی اصلا سر راه من قرار نمی گیرن ؟ انگاری من با این جاده پشتی دانشکده دام و صنایع هست ! قرار داد بستم . جدی ها ! همه ی اخبار وقتی بهم می رسه که هوووو ه ! سی سال ازش گذشته !

مثال مرتبط !

صحنه ی داخلی : من . خوابگاه دختران . با چادری گل گل چرا که حجاب می باشد . همراه دوستی که نامش سکرت می باشد . در حال بحث علمی ای بسی داغ !!! دوستی گرامی از راه می رسد .

من : سلام دوست ( نام ایشان نیز سکرت می باشد ) . سلام دوست نام سکرت من ! کجا بودی ؟

دوست نام سکرت من : باغبانی ( منظور نه حرفه ی باغبانی و نه دانشجویان باغبانی می باشد . منظور ایشان سمیناری از جانب گروه باغبانی می باشد که در آمفی برگزار می شود . )

من : ااا .

مثال مرتبط !

صحنه ی خارجی ! جلوی درب خوابگاه . دوستی که از راه می رسد .

من : سلام دوست .

دوست : به به ! .... ! .... خانوم ! .... !

من :

دوست : فردا شب. شب شعر می یای ؟

من : یاد آوری گفتگویی تلفنی با مادر و اولتیماتومی که ایشون دادن ! ( فلانی فردا شب خونه ی فلان فامیل دعوتیم . تو هم می یای . برای خودت برنامه نمی ریزی . و اینکه این حکم لازم الاجراست ! )

من :

سلام . دلم برای خودم تنگ شده . برای اینجا نوشتن وقتی آمارگیر وبلاگ تو کنارم هستی نشون می ده خیلیا از این وب می یان اونجا . دلم می گیره . به خودم گیر می دم چرا واسه یه فشار کوچولو که طبیعی هم بود اینجا رو حذف کردم . چرا همه ی پستاش رو با اون همه خاطره حذف کردم بدون اینکه یه نسخه ازشون رو حفظ کنم . دلم می گیره هر وقت آرشیو این وبم رو می بینم که به جای شهریور ۸۶ از اسفند ۸۶ شروع شده . نمی دونم شاید بازم شروع کردم . آخه توی اون وبم نمی تونم فقط از یونی بنویسم . چون دوستای غیر یونیم حوصله اش رو ندارن و درکش نمی کنم . چی شد اومدم اینجا اینا رو نوشتم ؟ لابه لای فایلای ورد قدیمی کامپیوترم یه پست قدیمی آرمتی رو دیدم . یاد اون روزا افتادم و بعد که اومدم نت یه سری زدم به وب رامینیان که هیچ وقت لینکش نکردم و پستایی رو که اسم منم توش بود دیدم . یادش بخیر چه ترم یکی ای بودیم ها !!!!!